Бу ҳақда Ёзувчилар уюшмаси ахборот хизмати хабар берди.
Шоира Шарифа Салимова 1951 йилнинг 30 декабрь санасида Тошкент вилоятининг Паркент туманида туғилган. У 1958 — 1968 йилларда мактабда ўқиган.
1969−1974 йилларда Тошкент Давлат университетининг журналистика факультетини битиргач, Ўзбекистон телевидение ва радиоэшиттириш қўмитасининг “Ватандош” радиостансиясида фаолиятини бошлаган.
Шарифа Салимова 1987-йилгача радиода кичик муҳаррирликдан бўлим бошлиғигача бўлган йўлни босиб ўтган. 1989−1994-йилларда “Саодат” журнали ва “Ўзбекистон адабиёти ва санъати” ҳафталигида бўлим мудири бўлиб ишлаган. Шу йилларда унинг жамият муаммоларига бағишланган публицистик мақолалари эълон қилинган.
Шарифа Салимова Ўзбекистон Президенти девони ижтимоий-сиёсий масалалар бўйича етакчи консултанти (1998−1999), Президент девони ташкилий-кадрлар сиёсати масалалари бўйича етакчи консултанти (1999−2000), Олий Мажлиснинг Оила ва аёллар муаммолари комиссияси раиси, депутат (2000−2005), Олий Мажлис Қонунчилик палатасининг Меҳнат ва ижтимоий масалалар қўмитасининг аъзоси, депутат (2005−2009) бўлиб ҳам ишлаган.
Дастлабки шеърий асарлар 70-йилларнинг охири — 80-йилларда “Ҳаёт завқи” (1978) ва “Менинг баҳорим” (1987) номи билан чоп этилди. Шоира ижодида “Хизр булоғи” (1996) достони алоҳида аҳамиятга эга бўлиб, у Алишер Навоийнинг 550-йиллигига бағишланган. Унда феодал тузум даври аёлларининг фожиали қисмати ҳақида сўз боради. “Тонгга қасам” (2002) публицистик мақолалар тўпламида эса даврнинг энг долзарб масалалари қаламга олинган.
Шоиранинг “Қаддингни тик тут, аёл”, “Ватан”, “Давлатли султоним менинг”, “Қўрқитар”, “Ачом-ачом қиласиз” ва бошқа шеърлари Юлдуз Усмонова ижросида куйланган.
Шарифа Салимовага 1994 йилда “Ўзбекистон Республикасида хизмат кўрсатган маданият ходими” унвони берилган. 2018 йил “Меҳнат шуҳрати” ордени, 2026 йил 28 майда Ўзбекистон Республикаси халқ шоири фахрий унвони билан тақдирланган.
Жаноза аср намозидан сўнг Чиғатой масжидида ўқилади.
