У сўз орасида мен мутлақо кутмаган фикрни айтди:

— Мен халқингизга ҳавас қиламан, — деди у. — Президентингиз зўр-да! Одамлар билан учрашганда қўли доим кўксида туради, кексалар билан қўшқўллаб кўришади. Чеҳраси ҳамиша очиқ. Балки Ўзбекистоннинг бугунги тараққиёти, дунё тан олаётган ислоҳотлари, юртингизга ёғилаётган хайр-барака ҳамда тинч ва осуда ҳаётингизнинг сабаби шундадир, яъни мамлакат раҳбарининг ўз элига чексиз меҳридандир.

Бу гаплар менга қаттиқ таъсир қилди. Бағрим сим-сим эриб, киприкларим ости ачишди. Қалбим фахр-ифтихорга, ғурурга тўлди. У менинг Президентим ҳақида шундай илиқ гапларни гапирди. Агар Президент давлатнинг рамзи эканини ҳисобга олсак, Қувончбек Ватанимнинг, халқимнинг ўз тасаввуридаги гўзал суратини таърифлаб берди.

Ўзбекистон Ёзувчилар уюшмасининг “Дўрмон” ижод уйида яшаётган пайтларим эди. Ёзнинг аввали. Баҳаво жой эмасми, бомдоддан сўнг сайр қилишни яхши кўрардим. Бир куни энди дарвозадан ҳатлаганимда меҳмонхона томондан кекса журналист-ёзувчиларимиздан бири чиқиб қолди-да, мени ўзи сари чорлади. Бориб сўрашдим.

— Юринг, қуёшнинг чиқишини томоша қиламиз, — деди боладек завқланиб.

Рози бўлдим. Чунки ҳар кунги сайр онларимга ўзгача маъно кираётгандек эди-да.

Уфқни кўриш учун дов-дарахтдан йироқ, очиқ манзилни топиш лозим. Шундай ҳам қилдик. Еру осмоннинг чети хира қизара бошлади. Олам осуда, ҳатто субҳи содиқ қушлари ҳам сайрашни унутгандек. Бутун вужудимизга ҳаловат, завқу сурур, орзумандлик сингаётгандек. Ана, тонг отмоқда! Оллоҳ таоло чексиз меҳр-муҳаббати ила бино этган умидли дунёда ҳаёт уйғонмоқда! Тинч, осойишта ва шукуҳли ҳаёт! Озод Ватаним қуёшнинг — тирикликнинг илк нурларига юз тутмоқда. Ишонинг, бундан гўзал, бундан ҳаётбахш манзара бўлмаса керак. Ана, ўшанда ота-боболаримизнинг, она-момоларимизнинг, умуман, халқимизнинг ҳар ибодатнинг адоғида, ҳар сафар дастурхон йиғиштирилаётганда Яратгандан “Тинчлик-хотиржамлик бергин!” дея дуо қилишининг чин маъносига етгандек бўлдим.

Юрт тинчлигидан, ҳаловатидан, хотиржамлигидан ҳам қадрлироқ нарса борми жаҳонда?! Эрталаб уйқудан уйғондинг, кўзларинг қуёшни кўряпти, танинг соғ, оёқ-қўлинг бут. Юртинг тинч, меҳрибон оиланг бағридасан. Мана-мана, яқинларингнинг бирови ишга, бошқаси ўқишга, боғчага отланади. Сен эса уларнинг дуои жонини қиласан-да, кеча тузиб қўйган режаларингни амалга ошира бошлайсан. Режанг нима ҳам бўларди: бола-чақа, тирикликнинг ширин ташвишлари. Бари-бари яхшиликдан иборат. Орада юрт корига ярашга ҳам улгурасан. Ана шунақа, ҳаловат — билган одамга эзгуликлар дояси. Уйида, элида тинчи бўлмаган инсон тушкунлик, жаҳолат ботқоғига ботиб бораверади — шундан Яратган асрасин!

Ҳар куни эрталаб ишга кетарканман, гўзал манзаранинг гувоҳи бўламан: боғчага бораётган шириндан-шакар болакайлар онаси ёки опасининг қўлидан маҳкам тутганча етиб юришга ҳаракат қилади. Чунки онаю опалари ҳам иш ва ўқишдан кеч қолмаслиги керак-да. Аммо болалар буни ўйлайди дейсизми: йўл бошловчиларига чуғур-чуғур қилиб саволлар беради. Катталарнинг эса бошқа ташвишлари ҳам бор: кеча боғча опалари уларга ёдлаш учун берган қувноқ шеърларни такрор-такрор айттириши лозим, токи эсидан чиқмасин. Шу баҳона кичкинтойлар жавобсиз саволларидан чалғийди-да.

Мактаб ўқувчиларининг кўриниши эса бошқачароқ: бир хил озода кийинган, елкасида сумка. Улар йўлак бўйлаб бораркан, бир-бирини турткилаб, шўхликлар қилади, кулади. Гоҳо бир-бирини қувлаб, югуриб қолади. Хуллас, бутун борлиқда бахтли болаликнинг сурури ва шукуҳидан ўзга маъно йўқ.

Ёз кечаларида шаҳардаги кўп қаватли уйлар оралаб ҳеч кезганмисиз? Агар бундай қилмаган бўлсангиз, албатта, синаб кўришни маслаҳат бераман. Соат тунги ўн бўлса ҳам болалар майдончасидан кичкинтойларнинг қувноқ қий-чуви, завқли гап-сўзи эшитилаверади. Уйқу элита бошлаган оталар, айниқса, оналар уларни уйга чорлашни қўймайди. Болаларнинг бўлса, парвойи фалак... Сиз бир муддат тин оласиз. Қалбингизни тинч ва заволсиз куну тунлар учун шукроналик, унга туташ бахтиёрлик туйғулари эгаллайди.

Булар буюк ва озод Ватанимизнинг фараҳбахш онларидан кичик лавҳалар, холос...

Бундан икки йилча олдин Фаластинда ҳалок бўлган фақат норасидалар сони ўн мингдан ошганини эшитгандим. Нақадар даҳшат! Бўғизга мислсиз фарёд тиқилиб, наъра тортгинг келади: ўн минг бола-я!.. Энди айтинг-чи, ўша уруш оловини ёқиб, дейлик, бири ғолибга, иккинчиси гўё ватанпарварга айланаётган сиёсатчиларнинг ёки қурол тутган бошқа кимсаларнинг баландпарвоз ғоялари, жоҳилона даъволари, бир гўдакнинг томчи қонини қўйинг, тўкилган зарра кўз ёшига арзийдими?! Асло йўқ! Чунки болалар — тириклик рамзи, эртанги кун умиди, ҳаётнинг давомийлиги. Норасидаларга узилган ўқ келажакка, умуман, ҳаётга узилган ўқдир!

Ўзбек халқи, бутун ўзбекистонликлар бу фикрнинг мазмун-моҳиятини аллақачон тушуниб етган. Энди бу эл ўзининг тинчлигига, бахтли ҳаётига бировнинг дахл қилишига ҳеч қачон йўл қўймайди! Чунки халқнинг бошида доно раҳнамоси турибди. Бу кунги осуда турмуш, ҳалол ва фидойи меҳнат асосида юксалаётган бунёдкорлик, ёруғ истиқболга собит ишонч миллат етакчисининг буюк даҳоси маҳсулидир.

Мактаблардан бирида ўқувчилар билан учрашдим. Мени ёзувчи ва уруш қатнашчиси деб таништиришди. Қизиқарли ва мантиқли савол-жавоблар бўлди, шеърлар ўқилди. Тадбир якунлангач, бир болакай ёнимга келди. Еттинчи синфда ўқиркан.

— Устоз, уруш қанақа бўлади? — дея сўради у.

Бу савол мени қаттиқ ҳаяжонга солди. Аслида, қувонтирди ҳам. Чунки она халқимнинг уруш ҳақида мутлақо тасаввури йўқ янги авлоди билан юзма-юз турардим. Балки у уруш тўғрисида ҳикоя қилувчи фильмларни кўргандир, китоблар ўқигандир. Лекин унинг нима эканини, қандай бўлишини тасаввур этолмагани аниқ. Бу яхшилик аломати эди. Илоҳим, юртимизда урушни билмайдиган авлодлар кўпаяверсин!

Албатта, ҳозирги таҳликали ва эртаси ноаён дунёда Ватан тинчлигини сақлаш, мустақиллигини асраш, халқ фаровонлигини таъминлаш, шунингдек, бошқалар билан мамлакатимиз манфаатидан келиб чиқиб муомала қилиш осон кечмаяпти. Президентимиз таъбири билан айтсак, ким аслида ким эканини билиб бўлмай қолди. Барча “ўзим”, дейди. Бугун она Ватанимизга ғаразли ният билан қараётганларнинг мақсадини эзгу ишларга йўналтириш, биродар мамлакатларнинг дўстлик ришталарини янада мустаҳкамлаш Ўзбекистоннинг бош аъмолига айланган.

“Халқим манфаатлари мен учун ҳамма нарсадан устун, — дейди Президентимиз. — Мен бу йўлга умримни, ҳаётимни тикканман!”.

Бугун бу ўтли эътироф барчамизнинг асосий шиоримизга айланмоғи лозим.

Одатда одамзод яхшиликни унчалик пайқайвермайди. Тўғрироғи, унга беписандроқ қарайди. Ёмонликни эса дарров кўради ва уни унутиши ҳам қийин кечади. Яхшиликни хотирадан тез кўтариш ёки унга кўникиш оддий ҳол. Чунки башар аҳлининг феъли шунақа. Ушбу фикрларимни давом эттиришдан олдин эсимга тушган бир воқеани айтиб ­берсам.

Андижоннинг Шаҳрихон туманида нақшбандия тариқати пирларидан бўлмиш Зуҳриддин эшонбува деган инсон яшаб ўтган (2011 йил 2 март куни дунёдан кўз юмган). Бу табаррук зот машҳур соҳиби иршод шайх Муҳаммад Шариф Ҳисорий ҳазратларининг (ўтган асрнинг 90-йилларида қарийб юз ёшда вафот этган) муриди бўлиб, иршодни ўша кишидан олган. Зуҳриддин эшонбува Иккинчи жаҳон уруши қатнашчиси эди. Газета-журнал ўқишни жуда яхши кўрарди. У водийдаги, хусусан, Андижондаги диний бўлиниш ва тажовузларга қарши қаттиқ курашган.

Мен ҳам кўплаб ихлосмандлари қатори эшонбуванинг тарбиясини олиб, хизматида бўлганман. У умрининг охирларида айтган бир гап сира ёдимдан чиқмайди.

— Бош вазиримизнинг юзида нур

бор, — деганди эшонбува. — Шу одам давлат раҳбари бўлса, халқимизга чиндан қайишади ва инсон қадрини улуғлайди!..

2015-2016 йилларда Ватанимизнинг ижтимоий аҳволи бағоят оғир эди. Халқимиз том маънода қийналаётганди. Чунки ойлик маош ва нафақалар пластик карта орқали тўлана бошлаган, лекин савдо жойларида терминаллар қарийб йўқ, банкоматларни эса ҳатто хаёлга ҳам келтириб бўлмасди. Халқнинг қўлида нақд пул қолмаганди. Аммо яшаш керак-ку! Эсимда, нафақаси пластик картага туширилган отахон ва онахонлар нақд пул олиш учун узоқ-узоқ қишлоқлардан вилоят марказидаги банкларга борар, кечгача навбатда туриб, бор-йўғи юз минг сўмгача нақд пулни қўлга киритарди. Ҳориб-чарчаган қарияларнинг аҳволини энди ўзингиз тасаввур қилаверинг.

У пайтлари тағин бир тоифа учарлар пайдо бўлганди: улар юқоридаги валинеъматлари билан тил бириктириб, терминалларга эга чиқарди. Шундоққина уйида ўтириб, бечора меҳнаткашларнинг пластик картасидаги ҳалол маошининг 20-30 фоиз қисмини ўзлаштириб, нақд пулга айлантириб берарди...

Бироқ Оллоҳ бор! У мазлумларнинг оҳини ҳамиша эшитган. Юқоридаги ишларга тез орада чек қўйилди. Ўзбекистонда адолат қуёши порлаб, инсон қадри улуғлана бошлади. 2017 йил февралининг ўзидаёқ Президентимиз топшириғи билан Халқ банкининг фаолияти асосан нафақа таъминотига йўналтирилди. Унинг барча бўлимларига юзлаб замонавий автомобиллар ажратилиб, нафақа, пенсия пули онахон ва отахонларнинг маҳалласига, ҳатто хонадонигача элтиб бериладиган бўлди. Энди нафақахўрлар ўз пулини хоҳласа нақд олади ёки уларнинг ихтиёрига кўра пластик картасига ўтказиб берилади. Ўша йилнинг ўзидаёқ пойтахтимиз ва вилоятлар марказига сон-саноқсиз банкоматлар ўрнатилди ҳамда бу жараён ҳалиям давом этмоқда. Энг муҳими, сўмимиз эркин муомалага киритилди. Ватандошларимиз чет эл валютасини олиш учун “қорабозор”ларда сарғайиб турмайдиган бўлди. Умуман, ноқонуний пул муомаласига барҳам берилди. Ҳозир ўз пулимизни хоҳлаган банкда, хоҳлаган чет эл валютасига хоҳлаганча миқдорда эмин-эркин алмаштиришимиз мумкин. Буларнинг барчаси бир вақтлар орзу эди, холос. Шунинг учун ҳам ўшанда элимиз янги Президентимизни кўзда ёш билан дуо қилганини худди бугун бўлгандек эслайман. Зеро, бу эзгу ишларни унутишга ҳеч биримизнинг ҳаққимиз йўқ!

Аслида, булар буюк ислоҳотларнинг бошланиши эди. Кўп ўтмай, қўшни давлатлар билан тақа-тақ ёпилган эшиклар очилиши оламшумул воқеа бўлди. У ёки бу давлатда яшаб, қавм-қариндошларини соғинган одамлар бир-бириникига бемалол бориб, келадиган бўлди.

Президентимиз ташаббуси билан узоқ йиллар ўз тарихий юртида қисиниб-қимтиниб, яъни ватансиз яшаган юзлаб кишиларга Ўзбекистон фуқаролиги берилиб, паспортлар топширилди. Уларнинг севинч кўз ёшини, юракдан қилган дуоларини ким ҳам унутади дейсиз!

2017 йилнинг январигача катта-катта йўлларимиз бетон тўсиқларга тўлиб кетган эди. Ҳар қадамда, айниқса, вилоят ва шаҳарлараро назорат нуқталари бўлиб, уларда қуролланган ҳарбийлар, шунингдек, ички ишлар ходимлари турарди. Боз устига, узоқ текширишар, паспортсиз мутлақо ўтказишмасди. Яъни юртимизда коммендантлик соати эълон қилингандек, ҳарбий ҳолатда яшаётгандек ҳис этардик ўзимизни. Янги давр бу кўргиликларга ҳам тез орада барҳам берди.

Инсонпарварликка йўғрилган бундай ислоҳотлар Ўзбекистонда тинимсиз давом этмоқда. Уларни санаб, адоғига етиш мушкул.

Камина фахрий жангчиман. Шундан келиб чиқиб, юртимизда қилинган икки олижаноб ишни алоҳида таъкидлагим ­келди: 2019 йил 2 февраль куни Мустақиллик майдонида 1979-1989 йилларда кечган мудҳиш урушда ҳалок бўлганлар хотирасига ёдгорлик ўрнатилди ва уларнинг номи ёзиб қўйилди. Узоқ йиллар унутилиб келган жасур йигитларнинг шаъни улуғланиб, адолат қарор топди.

Қалбимни тўлқинлантирган иккинчи ҳолат эса 2020 йили пойтахтимизда “Ғалаба боғи” барпо этилиши бўлди. Ушбу қутлуғ маскандаги тарихий экспонатлар, монумент ва суратлар, видеолавҳалар халқимизнинг шонли ўтмишидан, фашизм устидан қозонилган буюк ғалабага қўшган таърифсиз ҳиссасидан ҳикоялар сўзлайди. Аминманки, жангларда шаҳид кетган ота-боболаримиз ва биродарларимизнинг пок руҳи икки савобли иш туфайли шод бўлди.

“Янги Ўзбекистон боғи”нинг бунёд қилиниши ва унда халқимизнинг бой тарихи ҳамда бугунги юксалиш даври ҳақида ҳикоялар сўзлагувчи улкан пурмаъно ёдгорлик ўрнатилиши ҳам давлатимиз раҳбарининг ташаббуси маҳсулидир.

Она Ватанимиз жамолига боқиб, ифтихорим осмон қадар юксалади. Тошкентда қисқа муддатда қад ростлаган “Tashkent City”ни айтинг: яқин-яқингача унинг ўрнида қандайдир пастак, кўримсиз иморатлар мунғайиб турарди. Энди бўлса, ушбу манзил пойтахтимизнинг юрагига айланиб улгурди.

Мамлакатимиз етакчиси янги-янги оламшумул ғояларни илгари суришдан, бунёдкорликларга асос солишдан чарчамайди. Яқинда шундоққина Тошкент биқинида Янги Тошкент шаҳрини барпо этишга старт берилди ва ҳозир у ерда бунёдкорлик ишлари жадал бажарилмоқда. Янги Тошкентнинг лойиҳа макетини кўриб, ҳайратдан ёқа ушладим.

Тошкентдаги Ислом цивилизацияси маркази, Самарқанддаги Имом Бухорий мажмуаси нафақат юртдошларимизнинг, балки чет эллик меҳмонларнинг ҳам севимли зиёратгоҳига айланиб, барчани ҳайратга ошно этмоқда. Улар бу иншоотлар ижодкорига тасанно айтмоқда.

Халқимизда “Қадамидан яхшилик унади” деган гап бор. Шуларни эсларканман, Президентимизнинг юрган йўлида бунёдкорлик, ободлик унадими деб ўйлаб қоламан. Чунки қаерга борса, ҳеч бўлмаса, битта катта қурилишга тамал тоши қўяди-да! Мана, Андижонимизга ҳам келди-ю, Янги Андижон шаҳрини бунёд этиш ҳақида топшириқ берди. Кўп ўтмай, маблағ ажратди. Яна бир ташрифи чоғида эса Андижонда қад ростлаган янги шаҳарга ҳазрати Бобур номини берди.

Ўтган йили “Маънавият карвони” ижодий гуруҳи таркибида Қашқадарё вилоятида учрашувларда бўлдик. Ўша тадбирларнинг бирида сўзга чиққанимда, айни кунларда Андижон биқинидаги тақир қирлар устида Янги Андижон шаҳри барпо этилаётгани, унда кўплаб замонавий кўп қаватли уйлар, дам олиш жойлари, ошхона ва қаҳвахоналар, ўйин майдонлари, инфратузилма объектлари бўлишини айтиб бердим. Охирида “Сизлар ҳам дуо қилинг, Президентимиз тезроқ бу ерга ташриф буюрса, сизларга ҳам битта янги шаҳар насиб қилади”, дея ҳазиллашган бўлдим. Одамлар тик туриб қарсак чалди. Бу элимизнинг ўз йўлбошчисига чексиз меҳридан далолат эди.

Кейинги йилларда маҳалла тизимига алоҳида эътибор қаратилиб, қатор муҳим ислоҳотлар ўтказилди. Чунки маҳалла жамиятимизнинг юраги. У ерда ҳамма бир-бирини танийди, туриш-турмушидан бохабар. Шунинг учун маҳаллада ишлаш, муаммоларни ўз вақтида ҳал этиш осонроқ кечади.

Бугун маҳаллада кам таъминланган оилалар, аёллар, ёшлар билан шуғулланувчи алоҳида ходимлар мавжуд. Ҳоким ёрдамчилари ҳамда профилактика инспекторларининг ўзига хос вазифалари бор. Умуман, маҳаллалардаги “еттилик” муаммоларни ҳал этиш, тинчлик-осойишталикни сақлаш, аҳиллик ва ислоҳотларни амалга оширишда анча самарали ишламоқда. Бу тизимда ҳал этилмаган ҳар бир масала ҳоким ёрдамчилари орқали вилоят ҳокимлари, ҳатто Президентимиз эътиборигача тақдим қилинмоқда. Яқинда давлатимиз раҳбари маҳалла ва унинг еттилиги фаолиятини такомиллаштиришга бағишланган алоҳида йиғилиш ўтказиб, тизимга киритиладиган янгиликлар ҳақида гапирди ва янги вазифаларни белгилаб берди.

Элимиз яхши кунларига, эзгу мақсадларига ҳамиша кўпчиликнинг дуоси туфайли эришади. “Дуо билан эл кўкаради” деган нақл бежиз ўзбекона шиорга айланмаган. Шунинг исботи ўлароқ, Президентимиз ҳар сафар Бухорои шарифга ёки Самарқандга ташриф буюрганида ишни, энг аввало, буюк боболаримиз Баҳоуддин Нақшбанд ва Имом Бухорий ҳазратларининг мақбараларини зиёрат қилишдан бошлайди. Бу гўзал анъанага айланган. Ўтган йили Бухорога ташрифи чоғида ҳам шайх ул-машойих мозорини зиёрат қилди. Мени ҳаяжонга солгани, давлатимиз раҳбарининг зиёрат охирида шахсан ўзи дуога қўл очиб, “Юртимиз тинч бўлсин!” деганидир.

Бу йил ҳам 15 мингдан ортиқ юртдошимиз ҳаж сафарига борди. Уларнинг юз нафари давлатимиз раҳбари ҳисобидан ҳожилик мақомига эришди. Ўша кунлари вақти ҳар қанча тиғиз бўлишига қарамай, Президентимиз имкон топиб, Саудия Арабистонида ҳожиларимизга бошчилик қилиб турган Ўзбекистон муфтийси билан телефон орқали мулоқот қилди. Суҳбат бағоят самимий ўтиб, мамлакат етакчиси ватандошларимизнинг кайфияти, яратилган шарт-шароитлар ҳақида сўради ва саломини йўллади.

Ёшларимиз орасида билимга ташналик тобора кучайиб бормоқда. Бунга “Маърифат улашиб” тадбири доирасида Наманган вилоятидаги олий ўқув юртларида ўтказган учрашувларимизда тўла амин бўлдик. Ҳамроҳларимдан бири — филология фанлари доктори, профессор Нурбой Жабборнинг Наманган давлат университети талабалари билан мулоқоти, айниқса, ҳаяжонли кечди. Атоқли олим Ҳазрат Навоийнинг бир байтини ёшлар ҳукмига ҳавола этиб, шарҳлаб беришни сўради. Залда бирдан қўзғалиш рўй берди: талабалар ўз сўзларини айтиш учун кетма-кет қўл кўтара бошлади. Қизиғи, шарҳлар қарийб бир-бирини такрорламасди. Бундан қувонмай бўладими! Биз ҳам бир пайтлар талаба эдик, аммо мумтоз адабиётга бу қадар меҳр ва иштиёқ билан ёндашиб, байтларни шарҳлай олганимизни эслолмайман. Демак, Президентимиз томонидан ташкил этилган “Маърифат улашиб” дастури ўзининг олий мақсадига эришмоқда. Ёки Наманган муҳандислик-технология институтига борганимизни эсласам: аввало, бизни у ердаги ободлик, кўкаламзорлаштириш ишлари ҳайратга солди. Ҳаммаёқ турли дарахтлар, гулларга бурканган, йўлаклар серсоя, ораста. Ажабки, аниқ фанларга ихтисослашган техника институтида мухтасаргина “Адиблар хиёбони” ташкил қилиниб, атоқли адибларимизнинг бюсти ва суратлари ўрнатилибди. Кўплаб адабий-маърифий тадбирлар шу ерда ўтказилар экан.

Мен ҳам қалам аҳлиданман. Демак, давлатимизнинг адабиётимиз, жумладан, адибларимизга алоҳида эътибори ҳақида гапирмасам бўлмас. Пойтахтимизнинг қоқ марказида Ўзбекистон Ёзувчилар уюшмаси учун барпо этилган муҳташам бино ва унга туташ ­Адиблар хиёбони биз — ўзбек шоиру ёзувчилари қалбини чексиз фахр туйғусига тўлдираётган бўлса, чет эллик меҳмонлар ҳамда ҳамкасбларимизда ҳавас уйғотмоқда.

Бу йил Президентимиз фармонига биноан санъаткорлар ва адибларнинг катта бир гуруҳи давлатимизнинг юксак мукофотлари ҳамда унвонлари билан тақдирланди. Ўша тантанали йиғилишда давлатимиз раҳбари ижодкорларга “Инсон қалбининг муҳандислари”, деб бағоят юқори баҳо берди.

Ҳар йили гўзал ва сўлим Зомин тоғларида ёш ижодкорларнинг семинари кўтаринки руҳда бўлиб ўтади. Ушбу ижодий танловга Президентимиз (у пайтлари ­Шавкат ­Мирзиёев Жиззах вилояти ҳокими бўлган) ва Ўзбекистон Қаҳрамони, халқ шоири ­Абдулла Орипов томонидан асос солингани учун ҳам алоҳида эътибор билан юқори савияда ташкил этилади. Истеъдоди эътироф қилинган ўнлаб ёшларнинг шеърий ва насрий китоблари уюшма ҳомийлигида нашрдан чиқарилади. Бу эса эртанги адабиётимизга қўйилган тамал тоши бўлиб хизмат қилиши шубҳасиз.

Бугун дунё нотинч, муқаррар таҳлика остида яшамоқда. Баъзи давлатлар аллақандай пуч ғояларни рўкач қилиб, ўзларининг ҳарбий қудратини кўз-кўз қилиш билан овора. Улар урушни ўз номи билан атамай, қандайдир иборалар воситасида хаспўшлашни одат қилди. Нобуд бўлаётган минглаб инсонлар, айниқса, болаларнинг, даҳшатли вайроналикларнинг гўё уларга мутлақо алоқаси йўқдек.

Биз эса тинч, осуда ҳаётга кўникиб қолганмиз. Шунинг учун баъзан унинг қадрига етмай ҳам қўйдик. Худди бу мунаввар турмуш, ҳаловат ўз-ўзидан бўлиб қолгандек. Ахир унинг замирида қанчалар заҳматли меҳнат, оқилона сиёсат, узоқни кўзлаган тадбирлар, уйқусиз тунлар ётганини наҳотки билмасак?! Бу эзгу ишларнинг барчаси давлатимиз раҳбарининг буюк тафаккури ва даҳоси туфайли-ку!

Ҳеч эътибор берганмисиз: Президентимиз қайси мамлакатга борса, алоҳида ҳурмат-эътибор билан кутиб олинади. Кўплаб давлат раҳбарларининг у билан кўришганидан фахрланаётгани сезилади. Чунки улар мамлакатимиз етакчисини буюк ислоҳотчи ва тинчликсевар сиёсатчи сифатида тан олган. Она Ўзбекистонимиз одимларидан осойишталик, ҳаловат уфурганидек, дунё аҳли назарида Президентимиз тинчлик элчисига айланган. Кейинги йилларда давлатимиз раҳбарининг халқаро муносабатларга таъсир ўтказа оладиган номдор сиёсатчилар қаторига қўшилганини барча кўриб, билиб турибди.

Буюк шахслар махсус миссияни амалга ошириш учун туғилади ва халқларини улуғ ишларга бошлайди. Тарихимизда ўтган Амир Темур, Жалолиддин Мангуберди ва Заҳириддин Муҳаммад Бобур каби боболаримиз ҳаёти бунга яққол мисол. Уларнинг бири буюк салтанат тузиб, эл ичра адолат ўрнатган бўлса, бошқаси ўз халқини ярим дунёни эгаллаган ёвуз душмандан ҳимоялаб, ғаним юрагига қўрқув сола олган. Учинчиси бегона юртда оламга донг таратган қудратли давлат барпо этган. Бугун уларнинг шону шавкати олдида барча бош эгади.

Назаримда, Ўзбекистон Республикаси Президенти зиммасига ҳам Яратган томонидан ана шундай муҳим миссия юкланган. Унинг қудратли давлат қуриш, ўзбек халқини бахтиёр ва бой эллар қаторига қўшиш йўлидаги оламшумул ислоҳотлари шундан далолат бермоқда. Тарихни буюк шахслар яратади, бу исботланган ҳақиқат. ­Президентимиз бу гапни икки карра тасдиқлаб, она Ўзбекистонимизнинг улкан ва шонли янги тарихини яратмоқда.

Наби ЖАЛОЛИДДИН,

Ўзбекистон Ёзувчилар

уюшмаси аъзоси