У юртимиз тинчлиги ва халқимиз фаровонлигини сўраб дуо қилади. Ёнига ким келса, ушбу шукуҳли кунлар қадрига етиш, бахтли яшаш сири ҳалол меҳнатда эканини уқтиради.

Президентимизнинг шу йил 16 апрелдаги “9 май — Хотира ва қадрлаш кунига тайёргарлик кўриш ва уни ўтказиш чора-­тадбирлари тўғрисида”ги қарори ижроси доирасида Қашқадарё вилоятида қатор ишлар бажарилмоқда. Хусусан, Иккинчи жаҳон урушида фашизм устидан қозонилган буюк ғалабага улкан ҳисса қўшган фахрийлардан кўнгил сўралмоқда. Мус­тақиллик йилларида хизмат бурчини бажариш чоғида ҳалок бўлган ҳарбий хизматчилар ва ҳуқуқни муҳофаза қилиш органлари ходимлари хотирланиб, оила аъзолари аҳволидан хабар олинмоқда. Фидойиларнинг ҳаёт йўли ўсиб келаётган ёшларга намуна қилиб кўрсатиляпти. Шу орқали навқирон авлодни Ватанга меҳр ва садоқат руҳида тарбиялаш мақсад қилинган.

Рўзибой ота бугун юртимизда яратилаётган имкониятлар, айниқса, кексаларга қаратилаётган эътибордан миннатдор. Нафақасини вақтида олиши, доимо туман, вилоят мутасаддилари ҳолидан хабар олиб туришидан мамнун. Бобо ўтган йили самолётда парвоз қилиш орзуси борлигини айтган эди. Шундан сўнг Президентимиз топшириғига кўра, Рўзибой ота Мудофаа вазирлигининг ҳарбий ҳаво кучларига қарашли самолётда парвоз қилди. Бундан Рўзибой отанинг боши кўкка етган эди.

Шу ўринда кичик ҳаётий воқеани келтирсак.

“Болалигимда бувим доим йўл қараб ўтирар, кечки пайтда дарвозани ёпмаслигимизни тайинларди, — дейди кўкдалалик муаллим Фарҳод Норқулов. — Бу одатга кўникиб қолган бобом гоҳида “Уруш тугаганига эллик йилдан ошди, энди келармиди” дея танбеҳ берган киши бўларди. Биз, болалар бунинг фарқига бормас, бирор меҳмон келар деб қўярдик. Кейин билсак, бувимнинг акаси урушда бедарак кетган экан. Бувим эса умрининг сўнгги кунигача акасининг келишини интиқ бўлиб кутди”.

Шунинг ўзиёқ бугунги тинч ва фаровон кунларнинг қадр-қиммати бебаҳо эканини кўрсатади. Демак, биз буни теран англаб, ҳар лаҳзада Ватанимиз ва халқимизга муносиб хизмат қилиш ниятида яшашимиз керак. Шу маънода, Рўзибой ота Сатторов каби нуронийларнинг ҳаёт йўли биз учун ибрат мактабидир.

Дориламон кунларда яшаётганидан мамнун қаҳрамонимиз ҳамон фарзандлари, невара ва чевараларига ҳаёт йўли ҳақида ҳикоя қилишдан чарчамайди. Бобо 1910 йили ёз чилласида Қамаши туманидаги Манғит қишлоғида туғилган. Рўзибой Сатторов айни кучга тўлиб, 29 ёшга етганида ҳарбий хизматга чақирилди. Ўша даврда совуқ ўлкаларда икки йиллик ҳарбий хизматни ўтади. Хизматдан уйга қайтгач, кўп ўтмай, уруш хабари тарқалиб, Иккинчи жаҳон урушига сафарбарлик бошланди. Ҳали ўн гулидан бир гули очилмаган навқирон йигитлар фронт томон йўл олди. Совуқ урушнинг тафти Манғит қишлоғига ҳам кириб келди. Шу тарзда Рўзибой Сатторов биринчилардан бўлиб урушга чақирилди. Қишлоқнинг 25 йигити хўжалик идораси олдида саф тортди. Қаҳрамонимиз уларга етакчи этиб тайинланди.

— Қишлоқдан йигирма беш йигит бўлиб йўлга чиққандик, — дейди Рўзибой ота. —
Дастлаб ўқув машғулотларида иштирок этдик. Икки ой давомида оз-моз қурол ­ишлатишни ўргангач, уруш бўлаётган жойларга олиб кетишди. Совуқ, қишнинг изғирини этни тешаман дейди. Биз — барча қишлоқдошлар бир взводда эдик. Улар орасида душман ўқига дучор бўлганларниям кўрдик... Олов ичидан омон чиқиш осон бўлгани йўқ. Ўзим ҳам икки марта яраландим. Тузалгач, яна урушга жўнатилавердим. 1939 йилда ҳарбий хизматни бош­лаган бўлсам, 1945 йил ноябрда уйга қайтдим. Ўт ичида қанча дўстларим жон фидо қилди. Оловли, қонга тўла окопларда қолиб кетган вақтларимда, шу ерларда қолиб кетаманми, деб кўп ўйлардим. Бир мартагина бўлса-да, қишлоғимни кўраманми, дея ўйга ботардим. Шундай пайтларда Яратгандан яхши кунларга етказишини тилардим. Шукр, мана юртимизнинг жамолини кўриш насиб этди. Гоҳида мендан узоқ умр кўриш сирини сўрашади. Бунга яхшилик излаб, уни соғиниб яшашда деб жавоб бераман. Доим эртага, албатта, яхши бўлади, деган умид билан яшадим. Шукрки, бугун шундай кунларда кексалик гаштини суряпман. Етти фарзандим, невара, чевара ва эвараларим бор. Уларнинг қувнаб турган кўзларига боқсам, ўтган умримга ачинмайман. Ростини айтсам, бундай тинч ва осуда замонда яшариб яшамоқдаман.

Нуронийлар ҳолидан хабардор бўлиш, уларнинг дуосини олиш халқимизга хос қад­рият. Давлатимиз раҳбари ташаббуси билан бу қадрият тобора юксалиб бормоқда. Ижтимоий ҳимояга муҳтож инсонлар доим эътиборда. Шулар қаторида ­Иккинчи жаҳон уруши иштирокчилари ҳам.

Акбар РАҲМОНОВ,

“Янги Ўзбекистон” мухбири