Маълум бўлишича, Жиноят ишлари бўйича Наманган шаҳар судида 2026 йил 11 август куни ушбу маъмурий иш кўриб чиқилган. Иш ҳужжатларига кўра, А.Н. (1959 йилда туғилган) жамоат транспортида С.Ж.га (2007 йилда туғилган) нисбатан шилқимлик қилган.
С.Ж. жамоат транспортидан тушгач, А.Н.дан бундай ҳаракатга нима сабаб бўлганини сўраган ва уни қўлида бўлган телефон қувватлагич билан урган. Экспертиза хулосасига кўра, А.Н.га енгил тан жароҳати етказилган.
Биринчи инстанция суди А.Н.ни Маъмурий жавобгарлик тўғрисидаги кодекснинг 41-1-моддаси 1-қисми билан айбдор деб топиб, унга БҲМнинг икки баравари миқдорида жарима тайинлаган. С.Ж.га эса МЖтКнинг 52-моддаси 2-қисми ва 33-моддаси қўлланилиб, БҲМнинг ярим баравари миқдорида жарима жазоси белгиланган.
Кейинчалик С.Ж. биринчи инстанция судининг қарори устидан шикоят қилган.
Бугун Наманган вилоят судининг апелляция инстанциясида иш қайта кўриб чиқилди. Юқори инстанция суди С.Ж.нинг ҳаракатларини зарурий мудофаа ҳолатида содир этилган, деб топди.
Шунга кўра, С.Ж.га оид маъмурий иш МЖтКнинг 271-моддаси 4-банди асосида тугатилди.
Шунингдек, апелляция инстанцияси биринчи инстанция суди А.Н.га нисбатан ҳуқуқбузарликнинг ижтимоий хавфлилигини инобатга олмаган ҳолда енгил жазо тайинлаган, деган хулосага келди. Натижада суд қарорининг А.Н.га оид қисми бекор қилиниб, унга нисбатан оғирроқ жазо тайинланди.
